Οι πύργοι της Νάξου και το φεστιβάλ

“ΑΙΩΝ” ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ

Πρατίνου 72, 11634Αθήνα, τηλ.210 7258741,fax.210 7258766, email:aeongr@otenet.gr

 

Οι πύργοι της Νάξου, έχουν εφέτος τη τιμητική τους.

Ανάμεσα στα πολυάριθμα μνημεία που μαρτυρούν ότι η Νάξος παρέμενε σε όλες τις ιστορικές περιόδους τόπος συνάντησης πολιτισμών, δράσεων και εξελίξεων, οι μεσαιωνικοί πύργοι, αποτελούν ένα σπάνιο χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό σύνολο όχι μόνο για το νησί αλλά για τον Ελλαδικό χώρο.

Οι πύργοι της Νάξου χρονολογούνται από την άφιξη των Ενετών στις Κυκλάδες το 13^ο αιώνα, έως και την Τουρκοκρατία στις αρχές του 19^ου αιώνα. Διώροφα ή τριώροφα κτίρια με φρουριακό χαρακτήρα οφείλουν την επιβλητική τους παρουσία στους φαρδιούς πετρόκτιστους τοίχους με τα μικρά ανοίγματα και τις γερές πόρτες, στις επάλξεις, τις πολεμίστρες και τις ζεματίστρες, τα περιτοιχισμένα προαύλια με τα βοηθητικά κτίσματα, φούρνους, αποθήκες, στάβλους κ.ά.. Φτιάχτηκαν για να υποστηρίξουν το φεουδαρχικό σύστημα γαιοκτησίας που επέβαλαν στο νησί οι Ενετοί, αλλά και για να προσφέρουν προστασία στους κατοίκους από τις πειρατικές επιδρομές που μάστιζαν το Αιγαίο κατά το 16^ο και 17^ο αιώνα.

Στα κτίσματα αυτά παρατηρείται συνύπαρξη της φράγκικης και της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής. Η μεγάλη αίθουσα υποδοχής με τα βόλτα, το μαγειρείο με το τζάκι στον όροφο, οι αποθήκες στο ισόγειο και ο τρόπος κατασκευής από ντόπιους τεχνίτες και με ντόπια υλικά είναι χαρακτηριστικά της ναξιώτικης οικίας. Η οργάνωση της κάτοψης, οι επάλξεις, οι ζεματίστρες ο φρουριακός χαρακτήρας είναι στοιχεία της φράγκικης αρχιτεκτονικής.

Σήμερα αν και ερειπωμένοι οι περισσότεροι, δεν παύουν να προσφέρουν ένα εξαιρετικό παράδειγμα διαλόγου τέχνης-αρχιτεκτονικής με το φυσικό περιβάλλον, καλώντας τον επισκέπτη να τους περιεργαστεί από κοντά και να αφουγκραστεί τους μύθους και τις ιστορίες που κρύβονται στα τείχη τους.

Σ’ αυτά τα μοναδικά για τον Ελλαδικό χώρο, μνημεία είναι αφιερωμένο το 9ο Φεστιβάλ Νάξου καθώς το θέμα του εφέτος είναι χώρος και τέχνη.

Στον Πύργο Μπαζαίου, στην ενδοχώρα του νησιού, όπου φιλοξενούνται οι περισσότερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, ο κορυφαίος εικαστικός δημιουργός Νίκος Αλεξίου δίνει τη δική του διάσταση στο διάλογο τέχνης και χώρου εγγράφοντας στο ιδιόρρυθμο αλλά δεκτικό εσωτερικό του πύργου την προσωπική του συλλογή, η οποία απαρτίζεται από έργα εβδομήντα τουλάχιστον σύγχρονων καλλιτεχνών. «TOWER-TOWER. Νίκος Αλεξίου – Η Συλλογή» είναι ο τίτλος της έκθεσης που θα λειτουργεί καθημερινά από τις 18 Ιουλίου έως τις 3 Σεπτεμβρίου 2009.

Στην προέκταση της εικαστικής συλλογής στον Πύργο Μπαζαίου, οι διοργανωτές του Φεστιβάλ προτρέπουν τους επισκέπτες να δημιουργήσουν τη δική τους βιωματική συλλογή επισκεπτόμενοι όσο το δυνατόν περισσότερους πύργους. Για το σκοπό αυτό προσφέρουν τον ενημερωτικό χάρτη που εκδόθηκε από τον Πολιτιστικό Οργανισμό ΑΙΩΝ, την Mη Κερδοσκοπική Εταιρεία MONUMENTA για το περιβάλλον και τον πολιτισμό και την ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.. Τα κείμενα του χάρτη είναι της Αρχαιολόγου Ειρήνης Γρατσία.

Όποιος τον ακολουθήσει είναι σίγουρο ότι θα βιώσει τη Νάξο μ’ ένα διαφορετικό τρόπο, θα ξεφύγει από το σύγχρονο τουριστικό κυκεώνα και θα ταξιδέψει στο τόπο και το χρόνο με όρους αισθητικούς και εμπειρίες αυθεντικές. 

Όσοι βρίσκονται στη Νάξο στο τέλος του Ιουλίου και τον Αύγουστο θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Νάξου: το ρεσιτάλ του Καταλανού τραγουδοποιού Ζουζέπ Τέρο (25/7/09). Βραδιά κλασσικής μουσικής στη Capella Kasazza με τους Φραγκίσκο και Δημήτρη Μαργαρίτη (31/7/09). Την συναυλία της δημοφιλούς στη Γαλλία Αγγελικής Ιωννάτου μαζί με την Κατερίνα Φωτεινάκη (1/8/09). Μια «μουσική γεωγραφία» από το εξαιρετικό ντουέτο της  Ελένης και Σουζάνας Βουγιουκλή (10/8/09). «Τοπία της jazz» με το μουσικό τρίο από το Άμστερνταμ, Trioism (12/8/09). Το θεατρικό έργο της Νάνσυ Σπετσιώτη «Balance», κρατικό βραβείο θεάτρου 2008, σε σκηνοθετική επιμέλεια Δημήτρη Φοινίτση, με τους Ιωάννα Παππά και Όμηρο Πουλάκη. Θεατρική παράσταση βασισμένη στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, με τη Ρούλα Πατεράκη. Μια διαδραστική performance του καλλιτέχνη Γιώργου Σαπουντζή (29/8/09) και άλλες ξεχωριστές εκδηλώσεις.

Πύργος Μπαζαίου: 12o χλμ. Χώρα Νάξου – Αγιασσός. Info: www.bazeostower.gr

(Η φωτογραφία αντλήθηκε από το http://www.bazeostower.gr)

Μέσα στην προθήκη (series 2)

Η πλατεία Μοναστηρακίου άνοιξε τελικά, τα πετάσματα απομακρύνθηκαν και ένας  δημόσιος χώρος επεστράφη στους δικαιούχους του: Περιπατητές, περαστικούς, αστέγους, μικροπωλητές, τριγύρω εργαζομένους, πλανόδιους μουσικούς, απλά καθήμενους κάθε εθνικότητας, αδέσποτους σκύλους κ.α. Στις κοινωνίες δηλαδή της μεγαλόπολης (βλ. παραπάνω post) που τυπικά περιβάλλουν και χρησιμοποιούν τους ελεύθερους χώρους  και πολλές φορές τα μνημεία κάθε πρωτεύουσας.

Γύρω από αυτήν την ιδέα άλλωστε εργάστηκαν  οι αρχιτέκτονες της μελέτης: Για τη δημιουργία μιας διαπολιτισμικής πλατείας τόσο θεωρητικά (στη σύλληψη: τις ροές από πολύχρωμους κυβόλιθους) αλλά και οργανικά (:ένας ανοιχτός, κενός, ”μεσογειακός” χώρος κατά τον Braudel που δε θα αποκλείει και θα αντανακλά τις κοινωνικές δομές της πόλης μέσω της κινητικότητας σε αυτόν).

Την επιτυχία του εγχειρήματος θα τη δείξει ο καιρός – και δεν εννοώ μετεωρολογικά, αν και υπάρχουν γκρίνιες για την ολισθηρότητα των κυβολίθων όταν βρέχει αλλά και για στοιχεία που τελικά δεν εφαρμόστηκαν στη μελέτη (όπως π.χ. τη δημόσια βρύση που είχε προβλεφθεί, το τοιχίο ανάμεσα στην εκκλησία και την οδό Ερμού για τον περιορισμό των τραπεζοκαθισμάτων κ.α. ).

Το σίγουρο είναι πως η διαμόρφωση αυτή δημιουργεί νέα δεδομένα για τη διαχείριση και την παρουσίαση μνημείων σε αστικά περιβάλλοντα. Η πλατεία οργανώνει ένα ανοιχτό χώρο, μια πλατφόρμα επικοινωνίας χωρίς διαθέσεις αποκλεισμού, ανάμεσα στη ρωμαϊκή βιβλιοθήκη του Αδριανού, το μουσουλμανικό Τσισδαράκη τζαμί, την εκκλησία της Παντάνασσας, το κτήριο του σταθμού Μοναστηρακίου, υπό το βλέμμα της Ακρόπολης Αθηνών. Συνδετικός κρίκος είναι φυσικά, ένα φυσικό τοπόσημο, ο ποταμός Ηριδανός, που αν και δεν μπορείς να τον πλησιάσεις μέσω ενός εσωτερικού μπαλκονιού (έτσι όπως είχαν προβλέψει οι αρχιτέκτονες) τουλάχιστον μπορείς να τον δεις και να τον ακούσεις μέσω ενός φωταγωγού …

-αν είσαι πάνω από 1,60μ., όπως μονολογούσε μια δεσποινίς τις προάλλες,

Heritage Care through Active Citizenship

Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα “Europe for Citizens” Programme (Education and Culture DG) διοργανώνει στο Mechelen του Βελγίου ένα συνέδριο για τις οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της πολιτιστικής κληρονομιάς με τίτλο “Heritage Care through active citizenship” (23-24.03.2008).

Ανάμεσα στις θεματικές εμφανίζονται και:
-Η ποιοτική διαχείριση πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω ΜΚΟ
-Η δημιουργία (Διεθνών) πολιτιστικών Δικτύων
-Η αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς για την κοινωνία
-Ο Διαπολιτισμικός διάλογος κ.α.

Αναμένουμε τα αποτελέσματα καθώς και το αν θα προκύψει κάποια χάρτα καλής πρακτικής από το εν λόγω συνέδριο.

Ανθολογία Ναξίων Ποιητών

Τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2008 στις  6.30 μ.μ. θα παρουσιαστεί μια Ανθολογία Ναξίων Ποιητών του Στέφανου Ψαρρά, στη Στοά του Βιβλίου (Πεσματζόγλου 5). Ποιήματα θα απαγγείλλει ο ηθοποιός Δ.Ημελλος

Ο Στέφανος Ψαρράς έχει δημοσιεύσει δυο προσωπικές ποιητικές συλλογές: “Περιπλάνηση” (2004) και “Τα αισθήματα των αγαλμάτων. Μικρός Ποιητικός οδηγός στα μνημεία της Νάξου” (2007).

Η Χαιρώνεια και το εργοστάσιό της

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μετέτρεψε την απόφαση του και υπερψήφισε τελικά τη δημιουργία θερμοηλεκτρικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην περιοχή Άγιος Βλάσιος της Χαιρώνειας (κοντά στον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο) ενώ αρχικά η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της εταιρείας ΕΝΕLCO είχε καταψηφιστεί.

Οι κάτοικοι οργανώθηκαν και δημιούργησαν τη “Συμπαράταξη Βοιωτών για το Περιβάλλον” στέλνοντάς μας το παρακάτω κείμενο:

Το ΚΑΣ “θυσίασε” τη Χαιρώνεια
Συμπαράταξη Βοιωτών για το Περιβάλλον

Με απόλυτη πλειοψηφία, το ΚΑΣ ανέτρεψε την προηγούμενη απόφασή του και επέτρεψε στην τεράστια μονάδα παραγωγής ενέργειας της ENELCO, να βεβηλώσει τον ιερό χώρο της Χαιρώνειας και να τον μετατρέψει σε βιομηχανική ζώνη.

Παρά τον αιφνιδιασμό που επιχειρήθηκε από τον Υπουργό κ. Μ. Λιάπη, ο οποίος πέντε μήνες μετά την προηγούμενη αρνητική απόφαση του ΚΑΣ ανέπεμψε το θέμα το βράδυ της περασμένης Παρασκευής για εχθές παραμονές Χριστουγέννων και 3 το μεσημέρι, η τοπική κοινωνία ήταν όλη εκεί.
Δεκάδες ενεργοί πολίτες απο την Δαύλεια, τη Χαιρώνεια και

τη Συμπαράταξη Βοιωτών έδωσαν το παρόν. Παρόντες επίσης: ο Δήμαρχος και δημοτικοί σύμβουλοι της Χαιρώνειας, η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Δαύλειας (ο Δήμαρχος ήταν εκτός Ελλάδος) και δημοτικοί σύμβουλοι όλων των παρατάξεων, ο Νομάρχης Βοιωτίας, Νομαρχιακοί Σύμβουλοι απο την πλειοψηφία και τη μείζονα μειοψηφία, ο βουλευτής Βοιωτίας Β.Τόγιας, η βουλευτής Α.Φιλίνη.

Παρόν και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων με δελτίο τύπου στο οποίο εκφράζουν την κατηγορηματική αντίθεσή τους στην κατασκευή της μονάδας στη Χαιρώνεια.

Δυστυχώς αυτή τη φορά δεν είμασταν μόνο εμείς. Η ENELCO, έφερε σε ενίσχυση των “επιχειρημάτων” της, αρκετούς “αγανακτισμένους”. Οι περισσότεροι ήταν άγνωστοι και δήλωσαν μη Βοιωτοί όταν τους ρωτήσαμε, κάποιοι λίγοι ήταν απο το Κυριάκι και τη Λιβαδειά. Επίσης έφερε τον κ. Παναγιώτη Αγνιάδη, πρόεδρο του ΕΒΕ Βοιωτίας που δήλωσε ότι εκπροσωπεί ολόκληρο τον επιχειρηματικό κόσμο του νομού, δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης του Δήμου Αμφίκλειας και τον κ. Νικόλαο Στάμο τέως Νομάρχη, στο ρόλο του πολίτη.

Η ακρόαση απο το ΚΑΣ των δύο “ομάδων” έγινε ξεχωριστά. Οι πρώτοι που πήραν το λόγο ζήτησαν αναβολή της υπόθεσης δεδομένου ότι κανείς και πολύ περισσότερο οι αρμόδιες Υπηρεσίες του Υπουργείου (Εφορεία Θηβών και ΔΙΠΚΑ) δεν είχαν χρόνο να μελετήσουν το φάκελο και να διατυπώσουν απόψεις. Επίσης τονίστηκε ότι κανένα νέο στοιχείο δεν προσκομίζεται ουσιαστικά αφού η μείωση του όγκου και της επιφάνειας των εγκαταστάσεων που πρότεινε η ENELCO, είχαν ήδη συζητηθεί και απορριφθεί στην προηγούμενη συνεδρίαση. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό και η διαδικασία που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα το ΚΑΣ να ανατρέψει την προηγούμενη απόφασή.Ο κ. Υουργός Πολιτισμού, η πολυεθνική, ο Κοπελούζος και η μάχη της Χαιρώνειας
Για το θέμα αυτό είχαν προηγηθεί:

Ψηφιακή κληρονομιά και νέο περιβάλλον γνώσης … για ποιον;

Πριν από μερικές ημέρες ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του συνεδρίου «Digital Heritage in the New Knowledge Environment; Shared spaces & open paths to cultural content», που οργανώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Διεύθυνση Εθνικού Αρχείου Μνημείων. Ανάμεσα στους στόχους του, που μπορεί κανείς να δει στο βιβλιαράκι με τις περιλήψεις των παρουσιάσεων, αναφέρεται: «Διεύρυνση του Κοινού: νέοι ρόλοι και τρόποι παραγωγής και διάχυσης της γνώσης για το κοινό».

Το πρόγραμμα παραβρέθηκε σε αρκετές από τις συνεδρίες αυτής της ενδιαφέρουσας συνάντησης, που παρουσιάστηκε το έργο αρχαιολόγων από διάφορες υπηρεσίες του ΥΠ.ΠΟ (κυρίως από τη χρηματοδότηση του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας») αλλά και παράλληλες δράσεις ξένων  συναδέλφων.

Από τις παρουσιάσεις που παρακολουθήσαμε υπήρχαν διάφορα φωτεινά παραδείγματα ιστοσελίδων (βλ. π.χ. Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού), τρόπων επεξεργασίας του ανασκαφικού υλικού και διάθεσης του (π.χ. l-p archaeology) και άλλα ενδιαφέροντα, όπως εικονικές αναπαραστάσεις μνημείων και λύσεις για το μέλλον. Παρόλα αυτά το συνέδριο δεν έδωσε (τουλάχιστον σε κάποιον σχετικά ενημερωμένο ακροατή) κάτι συγκλονιστικά καινούριο ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές, που κάτι απλοϊκό (ειδικά όταν γινόταν αναφορά σε βάσεις δεδομένων), παρουσιάζονταν ως καινοτόμο.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε το γεγονός πως ουσιαστικά το όλο θέμα αλλά και οι περισσότερες από τις πρακτικές που είδαμε να παρουσιάζονται απευθύνονταν περισσότερο σε αρχαιολόγους ή σχετικών πεδίων επαγγελματίες, -η πλειοψηφία άλλωστε του κοινού της αίθουσας- παρά στο ευρύ κοινό. Σε σχετική παρατήρηση ξένου συναδέλφου δεν υπήρξε αντίλογος. Όταν όμως εκείνος συνέχισε λέγοντας πως οι πολίτες της Ελλάδας πληρώνουν (σχεδόν αποκλειστικά) για τον Πολιτισμό, οπότε ζητούν αυξημένες υπηρεσίες και ότι ίσως είναι κοντά η στιγμή που κάποιος θα προσφύγει στην Ελληνική Δικαιοσύνη ζητώντας τες, υπήρξε έντονη κινητικότητα.

Γνωρίζοντας τους πρώτους κατοίκους του Άργους στους τελευταίους

Πριν από μερικές μέρες, πραγματοποιήθηκε στο Άργος μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση, με τίτλο «Περίπατος στο λόφο του Προφήτη Ηλία-Ασπίδα. Γνωριμία με τους πρώτους κατοίκους του Άργους». Η εκδήλωση, που έγινε με συνεργασία της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, του Δήμου Άργους, της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτισμού και της Δ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, περιελάμβανε ξεναγήσεις στα αρχαιολογικά κατάλοιπα της κορυφής του λόφου, υπαίθριο εργαστήριο αγγειοπλαστικής, μια σειρά από ομιλίες από την ερευνητική ομάδα καθώς και αφήγηση λαϊκών παραμυθιών.

Σκοπός, όπως διακρίνεται και από τον τίτλο, ήταν μια εκδήλωση για το κοινό και η ενημέρωση των κατοίκων/επισκεπτών της πόλης για τις έρευνες τις Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στο λόφο, μέσα από μια σειρά δραστηριοτήτων. Το πρόγραμμα «τοπικές κοινωνίες & μνημεία» με αφορμή τη συμμετοχή του στα παραπάνω σάς μεταφέρει κάποια γενικά σχόλια και παρατηρήσεις για το λόφο, τις τοπικές κοινωνίες του Άργους και τις σχέσεις τους με τα μνημεία της πόλης.

Γενικά, το Άργος είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού και κέντρο των εμπορικών και βιομηχανικών δραστηριοτήτων, συνεχίζοντας τη μεταεπαναστατική του παράδοση στην Αργολίδα. Τα πλούσια κατάλοιπα από πολλές προϊστορικές και ιστορικές περιόδους αλλά και ο ιδιάζων (ουσιαστικά προεπαναστατικός) πολεοδομικός ιστός το καθιστούν μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική-πολεοδομική περίπτωση ανάμεσα στις υπόλοιπες πόλεις της Πελοποννήσου· συνοπτικά, θα λέγαμε, μια «αρχιτεκτονικά εικονογραφημένη επιτομή της ιστορίας του ελληνικού χώρου».

Στις ΒΔ παρυφές της πόλης, στη σκιά της γειτονική Λάρισας, υψώνεται ο κωνικός λόφος του Προφήτη Ηλία (στο σχήμα της ασπίδας) με μαλακές υψομετρικές, 80 περίπου μέτρα πάνω από την σχετικά επίπεδη αργολική πεδιάδα. Η επίκαιρη θέση του και η εύκολη πρόσβαση τον κατέστησαν διαχρονικά τόπο συστηματικής ανθρώπινης δραστηριότητας και στις μέρες μας φορέα σπουδαίων αρχαιολογικών παλιμψήστων. Σήμερα σε ένα μικρό ερευνημένο τμήμα του, μπορούμε να μιλάμε για: το σημαντικό μυκηναϊκό νεκροταφείο στα νότια ριζά του, τις λατρείες και τα λείψανα αρχαϊκών, κλασικών και ελληνιστικών φάσεων κοντά στη βάση του και τη παλαιοχριστιανική βασιλική που τα αντικατέστησε αλλά και για τα σημαντικά μεσοελλαδικά κατάλοιπα της κορυφής, που μαζί με τα αρχαϊκά, ελληνιστικά και β’ παγκοσμίου πολέμου (!) λείψανα στο ίδιο μέρος, είναι μερικά μόνο από τα μνημεία που επιβεβαιώνουν το παραπάνω ισχυρισμό.

Παρόλο αυτό το μνημειακό φόρτο, όπως προκύπτει από μια πρόσφατη έρευνα, ο λόφος θεωρείται και χρησιμοποιείται από τους κατοίκους του Άργους ως ένας ανοιχτός χώρος αναψυχής περισσότερο, παρά ως αρχαιολογικός χώρος. Η αύξηση του πληθυσμού στο Άργος, η έντονη και παραμορφωτική οικοδομική δραστηριότητα που ακολούθησε μετά τα μέσα του 20ου αι. αλλά και το μνημειακό-διατηρητέο περιβάλλον του Άργους περιόρισε τους ελεύθερους χώρους της πόλης. Οι κάτοικοι επιλέγουν το πευκόφυτο λόφο για να αθληθούν, να περπατήσουν ή να γευματίσουν στο ύπαιθρο (δραστηριότητες που προωθούνται και από το Δήμο), συχνά αγνοώντας την ύπαρξη των αρχαιοτήτων. Το τελευταίο βέβαια οφείλεται και σε άλλους λόγους· η μη συστηματική διαχείριση των κειμένων αρχαιοτήτων (έλλειψη προστασίας, ενημέρωσης, ανάδειξης) τα καθιστούν ‘λιγότερο σημαντικά’ ή ‘αόρατα’. Ο λόφος του Προφήτη Ηλία λείπει από τη συλλογική συνείδηση των Αργείων που τεκμηριώνει συνήθως την πολιτιστική του ‘υπεροχή’ με τα πιο ‘γνωστά και σημαντικά’ κατάλοιπα στην περιοχή της αγοράς-θεάτρου (εκατέρωθεν της οδού Γούναρη).

«Μνημεία της Νάξου σε κίνδυνο» – Νέα από την εκδήλωση και οι καρτ-ποστάλ διαμαρτυρίας

Στις 8 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην ορεινή Απείρανθο της Νάξου η δεύτερη προγραμματισμένη εκδήλωση του προγράμματος «Τοπικές Κοινωνίες & Μνημεία» στο νησί με τίτλο: “Μνημεία της Νάξου σε κίνδυνο – Οι πολίτες μιλούν γι’αυτά”, συνεργασία του ηλεκτρονικού περιοδικού MOnuMENTA και του Δήμου Δρυμαλίας.

Περίπου 150 εκπρόσωποι φορέων, κάτοικοι της Νάξου και επισκέπτες συγκεντρώθηκαν για να παρακολούθησουν και να συμμετέχουν στη δίωρη εκδήλωση, που περιελάμβανε: 10 ανακοινώσεις σχετιζόμενες με διαφορετικά μνημεία και ιστορικά σύνολα, πάνω από 11 παρεμβάσεις-σχόλια και ουσιαστικό διάλογο για τις αιτίες που απειλούν τον αρχιτεκτονικό και φυσικό πλούτο του τόπου.

Από αυτό το πολυποίκιλο μωσαϊκό απόψεων, από διαφορετικές οπτικές και με διαφορετική ένταση και χρώμα, μπορεί κανείς να συναγάγει κάποια γενικά συμπεράσματα: Αρχικά, υπάρχει μια ευρεία παραδοχή του προβλήματος˙ μνημεία από όλες τις γωνιές του νησιού απειλούνται με μη αναστρέψιμες βλάβες από ανθρωπογενείς -κυρίως- παράγοντες. Ανάμεσα σε αυτούς, που διατυπώνονται συχνότερα είναι η έλλειψη συντονισμού και οργάνωσης, η ανάγκη απόσπασης των κοινοτικών κονδυλίων σε μικρό χρονικό περιθώριο και η απουσία μελετών ανάδειξης ή επίπτωσης, η εποχική επένδυση στον τουρισμό, οι ανισότητες Χώρας και ενδοχώρας, η αδιαφορία και η έλλειψη ενημέρωσης των πολιτών κ.ά.

Και ίσως σε αυτό το τελευταίο να κρύβεται ένα σημαντικό στοιχείο για την περαιτέρω ενασχόληση με το ζήτημα: πολλές φορές ακούστηκε ότι είναι οι ίδιοι οι Ναξιώτες που ευθύνονται για τις αλλοιώσεις και τις καταστροφές, με δράση ή παράλειψη αλλά και ότι από τοπικό επίπεδο θα πρέπει να ξεκινούν και οι περισσότερες δραστηριότητες περιορισμού του φαινομένου και περαιτέρω ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Αυτή η άμεση ανάληψη της ευθύνης, έστω και σε αυτό το μικρό ποσοστό από τους παρευρισκομένους, ίσως να δείχνει ένα νέο δρόμο για την αντιμετώπιση των φαινομένων αλλά και να είναι ένα αποτέλεσμα της συστηματικής ενασχόλησης και τριβής μιας ομάδας πολιτών με τέτοιου είδους θεματικές˙ μια υπόθεση που επιβεβαιώνεται από τη διάχυτη βούληση για συλλογική και άμεση δράση και περιορισμό της υπάρχουσας κατάστασης.

Μνημεία της Νάξου σε κίνδυνο – Η Εκδήλωση

Μνημεία της Νάξου σε κίνδυνο-Η εκδήλωση

Παραπομπή: http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=02.09.2008

Μέσα στην Προθήκη!

Όψη του ποταμού τον Απρίλιο στον Κεραμεικό.

Μπορεί να διαβάσετε πριν από λίγους μήνες την απόφαση των αρχών (ΕΑΧΑ, Δήμος Αθηναίων) να συνδέσουν τον Ηριδανό με το αρδευτικό σύστημα της πόλης έτσι ώστε να χρησιμοποιείται στο πότισμα πρασίνου στην περιοχή του Θησείου. Κίνηση ενδιαφέρουσα αφού τουλάχιστον κάποιο από το φορτίο νερού χρησιμοποιείται και δεν καταλήγει απλά στον Κηφισό και μετά στο Φάληρο.
Ίσως και να είδατε την επεισοδιακή ‘εμφάνιση’ τμήματος της κοίτης του ποταμού μετά από καθίζηση του εδάφους στην υπό διαμόρφωση πλατεία Μοναστηρακίου, τον περασμένο Οκτώβρη.

Αντίθετα με τις προκηρύξεις της ΕΑΧΑ, όπως αποφασίστηκε πριν από λίγες ημέρες το εντυπωσιακό αυτό τμήμα της κοίτης, που σώζει και 3 ενδιαφέρουσες αρχαίες μορφοποιήσεις, θα μπει στο … κλουβί. Θα καλυφθεί δηλαδή με γυάλινο δάπεδο (?) για να αποθαυμάζεται άνωθεν.